Nazwa łacińska: - Lepidium meyeni Walpers., Lepidium peruvianum

Rodzinna: Brassicaceae

WYSTĘPOWANIE

Roślina ta niegdyś rosła w całych Andach, obecnie tylko w niektórych rejonach Peru na wysokości ponad 3500m. n.p.m., a nawet do 4450m. n.p.m. Rośnie w strefie zwanej "suni" oraz "puna", w których niskie temperatury i silne wiatry nie pozwalają na wzrost większości innych roślin (departamenty Junin i Pasco).

Surowiec: korzeń

Skład: Świeże korzenie maca zawierają ok. 80% wody, podczas gdy w wysuszonych jest jeszcze ponad 10%. W pozostałej masie znajduje się 10%-13% białek, 25%-78% węglowodanów, 8,5% błonnika, ponad 2% tłuszczów oraz prawie 5% popiołu. Zawierają też znaczną ilość niezbędnych aminokwasów, a żelaza i wapnia jest w nich więcej niż w ziemniakach. Spośród kwasów tłuszczowych w największej ilości znajduje się w korzeniach kwas linolenowy, palmitynowy i oleinowy. Są też obecne sterole (sitosterol, kampesterol, ergosterol, brassikasterol, 7,22 - ergostadienol, witaminy (A, B-1, B-2, B-6, C, E) i sole mineralne (Ca, Fe, Cu, Zn, Mn, K, Na, jodki}.

Oprócz tego w bulwach znaleziono też glukozynolaty (glikozydowe połączenia siarkowe) oraz olejki gorczyczne, w tym izotiocyjanian p-metoksybenzylowy, poza tym leukoantocyjaniany, garbniki, saponiany, tanniny, steroidy.

ZASTOSOWANIE

Maca jest rośliną o właściwościach adaptogennych, czyli - jej działanie dostosuje się do indywidualnych potrzeb każdego organizmu w zależności od wieku oraz płci osoby, która jej używa. Istnieją doniesienia stwierdzające, że stałe zażywanie maki pomaga w leczeniu schorzeń polegających na osłabieniu jakiegoś organu, np. osłabieniu wzroku, czy powolnej utraty słuchu.